หลังจากผ่านข้อเขียนและสัมภาษณ์แร้ว

ก็มีฝึกงาน ที่รพ.ปัตตานี 15 คน  เรียงตามลำดับชื่อ

เหมือนจะโชคดีที่

1. ไม่ต้องค้างคืน  ไปกลับได้  จาได้อ่านหนังสือ

2. อาหารการกินดี  สะดวก อร่อย  สถานที่กินก็ดี

3. โรงพยาบาลใหญ่  น่าจะได้อะไรเยอะ

แต่ดูๆ ไปกลับกลายเปนโชคร้าย  เพราะ

1. ถึงไปกลับก็ไม่ได้อ่านหนังสือ

2. อาหารการกินดีเฉพาะวันแรก  คือ ข้าวผัดปู แกงจืดไก่ ไข่ดาว ขนมหวาน 

    วันที่ 2,3 เป็นอาหารคนไข้   วันที่ 4 กินที่คลินิกกามโรค

    พี่พยาบาลเขาซื้อให้กิน เปนข้าวหมกไก่

3. แทบจะไม่ได้อะไรเลย  เพราะหมอยุ่งมาก

 

แต่ก็โชคดีอย่างนึงนะ  ได้เจอพี่ห้องเป็นหมอ

พญ.นุสรัตน์  เบ็ญราฮิม  ห้อง 3 รุ่น 31

จบรามา  โอ้ว เก่งมั่ก

แถมสวย  น่ารัก  หุ่นดี  ใจดีอีกตะหาก

อ้อ รหัส 41-4082 พี่รหัสไอกี้มาน  ถ้าเจอมานคงจาชอบ

 

 

หลังจากวิจารณ์แร้วก็ขอเล่าเลยละกาน

ลืมบอกไป ว่า 15 คน แบ่งกลุ่ม เปน 7 กับ 8

กลุ่มเราก็มี  หนิง นาถ เดียร์ มา (ดศว.) ใหม่ (บม.) นะห์ดี  โอ๊ต (ชปน.)

 

 

16-10-07

เช้า

วันแรกก็เข้าห้องประชุม "ราชาวดี"

แล้วก็ไปที่ OPD med ( แผนกผู้ป่วยนอก อายุรกรรม )

ตอนแรกก็ช่วยพี่พยาบาลคีย์งานก่อนอ่านะ

เปนระบบคัดกรองผู้ป่วย

แล้วก็เข้าไปดูหมอทำงานอ่า "นพ.สมชาย ตันศุภสวัสดิกุล"

อยากบอกว่า หมอรีบมากๆๆๆ คนไข้ก็เยอะเอามากๆๆๆ

ก็มีแอบขำบ้างอ่า  แต่ส่วนใหญ่ก็เครียดมากกว่านะ

 

บ่าย

อยู่ ward ศัลยกรรมชาย 1

พยาบาลก็ assign case ให้คนละเตียง แล้วก็เขียนส่ง

คนไข้ที่ได้ เขาผ่าตัดก้อนเนื้อที่สะโพกอ่า

เหนว่า เปนแต่เกิด  แต่ต้องรอการตรวจชิ้นเนื้ออ่า

พอเข้าไปคุยด้วย  ก็คุยดีอ่า

ให้ความร่วมมืออย่างดี  คุยจนไม่รุ้จาคุยไรแล้ว

ซักพักญาติมา  ก็ชวนญาติคุยบ้าง

แล้วเขาก็ถามเรื่อง การสอบโครงการนี้อ่า  ก็เล่า ๆ ไป

กว่าจาถึง 16.30 ก็เล่นเอาเบื่อแทบแย่

หมอโผล่มาแปบนึง  คุยกานซัก 10 นาที

หมอก็ถามว่า แต่ละคนได้เคสไรบ้าง

คุยไปคุยมา  ปรากฎว่าคนไข้บอกโรคผิดไปหลายเหมือนกาน

 

 

 

 

17-10-07

เช้า

ก็ไปอยู่ OPD เด็ก (แผนกผู้ป่วยนอก เด็ก)

ก็น่าเบื่อมากๆๆๆๆๆ  เพราะต้องรอสลับกับเพื่อนที่อยู่ในห้องกับหมอ

ก็นั่งดูพยาบาลทำงานอ่า  คุยกับเด็ก ต้อง "จ๊ะ" "จ๋า"

แล้วก็เข้าไปดูหมอตรวจอ่า "พญ.ศุภกาญจน์ สมิติเมธา"

หมอก็ไม่ได้อธิบายไรมาก

แต่หมอได้ยิน หมออีกคน "พญ.เสาวลักษณ์ ศิลาลาย" หรือหมอหญิง

อธิบายซะเสียงดัง แถมเยอะ  ก็เลยอธิบายบ้าง

แต่ ใกล้เที่ยง คนไข้เด็กหมดซะงั้น

หมอก็เลยพาไปดูการใช้เครื่อง echocardiogram

เปนการตรวจดูหัวใจอ่า  ดูไปก็แอบงงนิดหน่อย

แล้วก็ไปกินข้าว

 

 

บ่าย

บ่ายนี้อยู่ ER emergency room

เจอ พญ.มัณฑนา จินา หมอดิว

พญ.นุสรัตน์ เบ็ญราฮิม  หมอนุส

นพ.กฤษดา ไม่ทราบนามสกุล

ก็มีหลายเคสอ่านะ  ตั้งแต่ ค้อนหล่นใส่หัว  เหล็กทิ่ม  ล้มรถ 2 คน

ก็เลยได้ดูพยาบาลเย็บแผล  เย็บไป 10 เข็มอ่า

แล้วก็มีฝรั่งด้วย อ่า  แต่แก่ง่า 38 แระ

ก็เจ็บนิ้วมากๆๆ เหนแล้วสงสารอ่า พอดีล้มรถมา

x-ray แล้วเจอกระดูกแตกอ่า  ต้องทำ finger spint

ก็นั่งดูๆ เรื่อยๆ อ่า  ไม่มีหนักๆ ขนาดว่าต้องส่งต่อไรงี้

อยู่จนถึง 4 โมง แล้วก็ไปพัก

 

กลับเข้ามา 4 โมงครึ่ง แล้วก็น่าเสียดายมาก

เพราะมีคนไข้คลอดฉุกเฉินอ่า   แต่คลอดเสดไปแล้ว 

ได้ดูเด็กที่ล้างตัวสะอาดแระอ่า  เหนสายสะดือด้วย

แบบยังไม่แห้งนะ  ยังเปนสีเหลืองๆอ่า  ดูไปเรื่อยๆๆๆๆๆ

แล้วหมอนุสรัตน์ก็ว่างคุยด้วย  ถึงได้รุ้ว่าเปนพี่ ห้อง

อย่างที่บอกไปแล้ว

ก็คุยกานเรื่อยๆๆๆ

อยู่มา 2 วัน  ก็ได้ยินแต่ว่า

"มานเหนื่อยนะ  อย่าเปนเลย  เวลาพักผ่อนก็น้อย"

อะไรประมาณนี้

 

หาแฟนเปนหมอสบายกว่าเยอะ  นี่คือคำแนะนำของหมอนุสรัตน์

6 โมงแล้ว ก็ come back to home

 

 

 

 

18-10-07

เช้า

โคตรน่าเบื่อเอามากกกกกก

เปน ward ที่หมอรุสตา จาดูแลพวกเรา

แต่หมอไม่อยู่ซะงั้น  ไปไหนไม่รุ้

ปล่อยให้พวกเราดูๆๆๆๆ และดู คนไข้อ่า

แต่ยังโชคดีที่มีหมออีกคนมาตรวจคนไข้

แล้วก็เช็ดแผลล้างแผล

แกะ max รอยเย็บอ่า  คนไข้ทำหน้าแบบว่าเจ็บอ่ะ

แต่หมอก็นะ  ทำต่อไปเรื่อยๆ

แล้วก็หมอใช้ cotton bud อ่าจุ่มลงไปในแผล

ความแรงขนาดใช้ pokky จุ่ม chocolate กินอย่างอร่อย

นึกภาพออกมั้ย  เหอๆๆ

แล้วก็นั่งรอจนเที่ยง  แล้วไปกินข้าว

เข้าห้องน้ำ  ซึ่งพวกเราก็ได้จับจองห้องน้ำ

ชั้น 3 ตึกชิดชล  เปนห้องน้ำของเราซะงั้น

เพราะมานสะอาดน่าใช้ แถมไม่มีใครใช้อีกตะหาก

มีลิฟต์ให้ด้วย  เหอๆ

 

 

 

บ่าย

ไปที่ ward อายุรกรรมชาย

พยาบาลให้ assign case อ่า  แล้วเขียนส่ง

แต่คนไข้ที่รับผิดชอบ "หลับ"

ทำไงละทีนี้  ต้องถามญาติแล้วละ

ได้ข่าวว่าเปน เบาหวาน หัวใจ ความดัน เก๊าท์ ไต  ครบโรคจริงๆๆ

รอตั้งนานกว่าจะตื่น  พอตื่นก็ดันพูดไทยไม่ได้อีก

ก็นะ  พูดไม่ค่อยเปนอ่า ทำไง   ก็เลยไม่คุยแระ

 

 

ซักพักหมอมา  ก็ให้พักได้ เพราะหมอไม่ว่าง  ก็เลยไปหาหมอ

แบบว่า ฝึกงานวันแรก ตาบวมกลับไป

ฝึกงานวันที่ 2 เปนหวัดกลับไป

ก้เลยไปหาหมอ  แระบังเอิญเจอหมอนุสรัตน์ อิอิ

ก็เลยถามได้ตามสบาย

หมอเค้าก็ถาม จาเอายาไรอีกมั้ย   ก็ตอบว่า ไม่

พี่เค้าก็แบบว่า  งั้นก็เอาวิตามินซีไปกินเล่นนะ

แล้วก็ไปดูนาทีระทึก  นั่นคือ

คนไข้อาการหนัก  หายใจไม่ไหว

ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ  ซึ่งมันต้องยัดลงไปทางปาก

คนแรก ใส่ได้โดยง่าย

แต่อีกคนเปนพระ อ่า ใส่ผ้าเหลืองเลย

พระแกไม่ค่อยยอมให้ทำอ่า จาถอดออกท่าเดว

แล้วก็ยัดๆๆๆ หมอเปนคนยัดนะ

ยัดเสด พยาบาลก็ช่วยต่อ ให้หายใจตามที่บีบถุงอ่า

แต่พระก็ไม่ค่อยยอม  สงสัยจาเจ็บอ่า

แบบว่าไม่ไหวมากๆ เลยอ่า  จนพระต้องยกมือไหว้พยาบาลอ่า

ก็เลยต้อง เร็กเทน หรือว่า มัด นั่นเอง

พยาบาลก็ยังต้องทำหน้าที่ต่อไปอ่า เพราะว่าเปนหน้าที่

 

 

แล้วทีนี้ก็มีเจ้าหน้าที่จากรังสีมั้ง

มา x-ray คนไข้ที่เจ็บอ่า แต่ไม่ใช่พระนะ

อีกคนๆ  แล้วก็ไอเครื่องนี้อ่า มาจาทำให้เปนหมัน

รึป่าว ก็ไม่แน่ใจ  แต่หมอวิ่งออกไปคนแรก

พยาบาลก็รีบวิ่งอย่างแรงๆๆ   พวกเราก็เลยวิ่งออกบ้าง

แต่ก็ยังสงสัย  เพราะในห้องนั้น

มีทั้งเจ้าหน้าที่  ทั้งคนไข้อื่นๆ ญาติกว่า 30 คน ไม่เหนออกไปข้างนอกเลย

 

4 ครึ่งก็กลับบ้าน

 

 

 

19-10-07

วันนี้ ต้องออกเวชกรรมสังคมอ่า

ตอนเช้า  ไป คลินิกกามโรค ต.บานา  นั่งรถตู้ โรงบาลไปกัน 5 คน

แล้วก็ถึงอย่างปลอดภัย  ไม่มีอุปสรรคระหว่างเดินทาง

จิงๆ เปนบ้านพักอนามัยอ่า  แต่มาดัดแปลงเปนคลินิก

สักพักเจ้าหน้าที่ก็มาอธิบายๆๆ เล่าๆๆๆ  ให้ฟัง

แล้วก็มีคนไข้มาด้วย  เปนหนองในอ่า 

แต่ไม่ได้ดูไอ้นั่นหรอกนะ เหอๆ

เขาเปนชาวกัมพูชา  ทำอาชีพประมง

แล้วก็มีล่ามด้วย ชื่อ ซูเฟียะ จากมูลนิธิรักษ์ไทย

ได้ฟังภาษาไทย  สำเนียง กัมพูชา แล้วก็ภาษากัมพูชาจิงๆ

ก็แปลกดี  ตลกๆ อ่า

แล้วก็กินข้าว  เอ่อ ได้แก้วน้ำมาอันนึงด้วย

 

 

 

บ่าย

ไปที่หลังแขวงอ่า  วันนี้ออกพื้นที่ทั้งวันเลย

ก็ไปพบผู้นำชุมชน  เปนประธานชุมชนหลังแขวง 

อธิบายนานมากๆๆๆๆๆ  แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้าประเด็นอ่า

ก็เลยไม่ค่อยตั้งใจฟัง

เหมือนจาโม้ว่าตัวเองคนริ่เริ่มจัดตั้งชุมชนไรงี้อ่า

ไม่ไหวอ่า  ทำเปนฟังไปงั้นแหละ

กว่าจาได้เดินออกพื้นที่ ก็นะ นานมาก

แล้วก็เดินๆ ดูหลังแขวงอ่านะ

คนก็ปิดบ้านกานหมด  เขาทำงานนอกบ้านกานอ่า

ไม่ได้คุยกับชาวบ้านเท่าไหร่

อ่อ ได้กินน้ำกระเจ๊ยบ กะนมดัชมิลล์อ่า

ก็โอเคดี

 

...........

 

 

แล้วก็กลับโรงบาลอ่า

พี่พยาบาลก็สัมภาษณ์นิดหน่อย

แต่ของกรุสัมภาษณ์เร็วสุดจนเพื่อนอึ้ง

แล้วก็เล่าให้เพื่อนฟังว่าตอบไง

เพื่อนเค้าบอกว่า ตอบดีอ่า ถึงออกเร็ว

เหอๆ  ขอให้ดีจิงๆ ละกาน

 

 

หลังจากนั้นก็มานั่งเขียนสมุดเล่มเขียวอ่า

"บันทึกการฝึกปฏิบัติงาน รพ.ปัตตานี"

แล้วก็ประเมินเพื่อนทั้ง 14 คน

ก็ประเมินไม่ค่อยถูกอ่า  แค่ 4 วันเองไง

ส่วนใหญ่ก็ดีอ่า  แต่ก็มีคนชอบสิวเหมือนกานแหละ

ชอบตอบเว่อร์ๆ น่ารำคาญ

บางคนก็เสียงดังน่าเกลียด  บางคนก็พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง

สงสัยอยู่นานกว่านี้  ได้ทะเลาะกานแน่เรย

 

 

ยาวมากๆๆ กว่าจาอัพเสด

เล่นเอาเหนื่อยเลย

 

อ่านแล้วก็ช่วยเม้นหน่อยละกาน

 

 

 

 

 

 

 

 

เย้ๆ ได้อัพสเปซซะที

 

วันนี้ก็เป็นวันฮารีรายออีดิลฟิตรี

รายอที่บ้านญาติ ก็สนุกดีอ่า  นานๆ จาได้เจอญาติพี่น้อง

แต่ก็นะ  นับญาติไม่ค่อยจาถูก  อยู่แบบมะค่อยมีญาติซะจนชิน

แต่เวลาดีๆ ก็มักจามีน้อยเสมอ

กลับไปก็ได้ กำลังใจมาเยอะอ่านะ

เรื่องที่จาสอบแพทย์

แต่ไม่รุ้ว่า กำลังใจเหล่านั้น  จากลายเป็น

"แรงกดดัน" หรือป่าว

 

 

ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกเครียดแล้วนะ

เหมือนกับว่า  เราต้องทำให้ได้

ก็เคยถามตัวเองเหมือนกันว่า  "แล้วถ้าทำไม่ได้ละ"

แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ซะที

 

 

แต่ก็บอกกับตัวเองว่า  "ต้องทำให้ดีที่สุด"

"ไม่อยากมีคำว่า 'เสียดาย' "

 

เสียใจ ยังทำใจง่ายกว่าเสียดายซะอีก

 

 

 

ปิดเทอมที่รอคอย  ทำไมมันแย่อย่างนี้

ได้อ่านหนังสือ แค่ 2-3 วัน

นอกนั้นก็นอนพักรักษาตัว

"ปวดหัว" ทั้งหาหมอ  กินยา 

กว่าจาหาย  ก็หมดเวลาอ่านซะพอดี

 

 

ดีนะ ไม่ได้คาดหวังจากปิดเทอมครั้งนี้มาก

ไม่อย่างงั้นละก้อ  ผิดหวังเอามากๆ

 

 

 

ประสบการณ์หลายครั้งแร้วที่บอกว่า

"คิดจาอ่านก็อ่านซะตอนนั้น"

ไม่ว่าวางแผนไว้ดีขนาดไหน

'เป้าหมาย' มันย่อมสำเร็จได้ยากมากๆๆๆ

 

พรุ่งนี้  สอบวิชาเฉพาะ

 

15-19 ต.ค.  ฝึกงาน

22-2 พ.ย.   เข้าค่าย ณ คณะวิทย์ / ศึกษาศาสตร์ ม.อ.ปัตตานี

1 พ.ย.        เปิดเทอม

5 พ.ย.        ไปเรียน

 

จาฝึกงานโหด สนุก ฮา หรือเครียด ยังไง

ไว้จามาอัพอีกรอบ

ใครที่เข้ามาอ่าน เอาใจช่วยด้วยนะ 

 

 

 

 

 

 

I've a  headache

 

I bored

 

I can't read

 

That  reasons  make me  no  read

 

 

 

 

 

 

 

อ่านไม่ทันแล้วโว้ยยยยย   เครียด

เหลือเวลาแค่ 1 เดือน กะอีกแค่ 10 วัน

น้อยโคตรๆๆๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  กับการอ่านหนังสือ 7 วิชา

กว่าจาคิดได้   ก็มัวแต่ไร้สาระไปหลายวัน

 

คิวสอบ

14 ต.ค.                 สอบความถนัดทางวิศวกรรม  กับ ความถนัดทางวิชาชีพครู

15-19 ต.ค.             ฝึกงาน รพ.ปัตตานี

21 ต.ค.-2 พ.ย.        เข้าค่าย

1  ธ.ค.                  สอบโควต้า มหิดล

8-9 ธ.ค.                สอบรับตรง ม.อ.

11 พ.ย.                 สอบวิชาเฉพาะ แพทย์

 

เมื่อวานก็เลยอ่านไป 7 ชั่วโมง  เหนื่อยแสด

 

วันนี้ก็ไปอ่าน ที่ หอสมุดจอห์นเอฟเคนเนดี้อีก

โคตรเซ็งอ่า  เจอพวกไร้มารยาทสุดๆ  ๆ  ๆ ๆๆ

แม่ง คุยเสียงดังโคตร  อยากลุกขึ้นชี้หน้าด่าจิงๆ

แต่มันทำไม่ได้

ตอนแรกมันก็คุยกัน 3-4 คน  แล้วยังมีเพื่อนตามมาอีก

ก็เหนอยู่ว่ากุอ่านหนังสือ  ก็ยังเสือกคุย

กุก็ทำหน้าไม่พอใจ  มันก็ยังคุย

แล้วกุก็ไม่ทนแล้ว  ลุกขึ้น แล้วก็กลับบ้าน

ได้ยินมานพูดว่า  กลับแล้วอ่ะ

เหมือนแกล้งกุเลย  แม่ง

 

กุขอให้เมิงติด F หลายๆ ตัวเลยแม่ง

จบมามีงานห่วยๆๆๆๆๆๆๆ

อยู่มหาลัยซะเปล่า  ไม่มีมารยาททางสังคมเอาซะเลย

 

เฮ้ออ......

 

 

 

 

แต่ก็แอบมีช่วงเวลาผ่อนคลายบ้างอ่านะ

เมื่อคืนงาย  กะรายการ วันวานยังหวานอยู่

พี่บี้ เดอะสตาร์  มาที่รายการอ่า

นั่งขำตลอดทั้ง 2 ชั่วโมงเต็มๆๆๆ

มีแต่เรื่องฮาๆ อ่านะ  พี่บี้เคยเปนเด็กเสริ์ฟร้านพิซซ่า

เคยเปน "ลีดปีศาจ" 555  ตอนอยู่ มงฟอร์ตอ่า

พี่ม้าก็มาด้วย ขำมาก ๆ มาวิจารณ์เรื่องท่าเต้นของพี่บี้ 555

ไม่ดูเสียดายแย่เลย

 

 

 

 

 

N O   R E A S O N *

 

จาว่าไป  เราก็ค่อนข้างมีเหตุผลนะ

แต่บางครั้งมันก็น่าเบื่อกับการต้องมีเหตุผลอยู่ตลอดเวลา

บางครั้งอารมณ์ ความรู้สึก ความต้องการ 

มันสามารถเอาชนะเหตุผลได้

 

ไม่มีเหตุผล  ก็ไม่ได้หมายความว่า ยังไม่โต

ไร้สาระ งี่เง่า เอาแต่ใจ

แค่อยากทำตามที่ใจเรียกร้องบ้าง

มันก็แค่นั้นเอง

 

และสิ่งที่อยากจาทำมันก็ไม่เคยเสียหาย

ไม่แย่เกินกว่าที่จะรับได้

 

-----------------------------------------------------------------

 

T H N K Z   F O R   T R U E   F R I E N D *

 

เมื่อเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น มันสามารถพิสูจน์

หรือว่าวัดอะไรหลายๆ อย่างได้จากใครหลายๆ คน

ตัวตนที่แท้จริง ธาตุแท้  มักออกมาพร้อมกับความขัดแย้ง

ความโกรธและความแค้นเสมอ

 

มีไม่กี่คนที่ดีจริงๆ อย่างที่เห็น

"สิ่งที่เห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่คิด"

อย่าตัดสินคนที่ภายนอก  เพราะอาจจะต้องเสียใจ

 

ถ้าจะให้กลับไปเหมือนอย่างเก่า

ก็อาจจะยาก  เพราะความรู้สึกมันหมดไปแล้ว

หมดไปพร้อมๆ กับสีหน้า แววตา ท่าทาง

และคำพูดอันน่าขยะแขยงเหล่านั้น

 

แต่ก็ขอบใจหลายๆ คนนะที่ยังอยู่ข้างๆ

และยังเหมือนเดิม หรือพยายามจะเหมือนเดิม

ขอบใจที่ยิ้มให้เราก่อน 

เพราะเราจะได้รู้ว่า  ควรจะยิ้มให้เหมือนที่เคยยิ้มให้เหมือนเมื่อก่อนมั้ย

อยากให้รู้ความจิงมากกว่า ว่าเป็นยังไง

แม้ว่า ความจริงนั้นจะไม่ถูกเปิดเผยแก่ใคร

แต่ยังไงซะ  ความจริง ก็ยังเป็นความจริง 

 

-----------------------------------------------------------------

 

เย้ๆ กรุติดเภสัช วลัยลักษณ์  แต่คงม่ายเอา  เพราะกุอยากเปนอย่างอื่นมากก่า

บริษัทจำลอง 

ก้อเปนวันศุกร์ที่ม่ายมีการประชุมในหอประชุม ชั้น 4 อาคาร 49

แต่มีกิจกรรมที่สนุกอย่างนึง  นั่นก็คือ การขายของ ของม.5

วิชาเสดสาด  เปน "บริษัทจำลอง" 

ตอนแรกๆ ก็เดินแลกคูปองที่(ต้อง)ซื้อมา  ประมาณ 3-4 ใบ

จากนั้นก็เดินตระเวนซื้อทั่วๆ เกือบทุกร้าน  เดินกับฟิน และมดแดง

เดินไปพลาง กระทบไหล่คนดังไปพลางๆ 5555+

ก็ไปสั่งก่อนพลางๆ แล้วก็เดินวนๆ สัก 2 รอบถึงจาได้กิน

กินไรไปบ้างหรอ  เหอๆ 

1.ทับทิมกรอบ กับเต้าหู้ทอด

2.ยำมาม่า  ร้าน n'F n'mo n'yiwa

3.น้ำปั่น ร้านมิเซะ เดะสะโตะ  ร้าน n'nice  ชื่อร้านตั้งซะ

4.ไก่เบอร์เกอร์  ร้านน้องพิก

5.ขนมโค กะน้ำมะนาว ร้าน n'best

6.ไข่ครก ร้าน n'ดี้ n'ฮุสนา

7.ผักทอด  ร้าน n'รหัส

8.ขนมปังห่อไส้กรอก  ร้าน n'อะห์ n'รสฎา

9.ซูชิ  ร้าน n'นก  n'ลูกข่าง

เกือบครบ 10 แล้วนะนั่น

อิ่มมั่กๆๆ  อิ่มกาย  อิ่มใจ  อิอิอิ

อิ่มใจก็กำไรมอบให้สถานสงเคราะห์งาย  5555+

เราก็ซื้อน้ำมะนาวร้านน้องเบสท์  ให้น้องรหัสด้วย  น้องเค้าจาได้เปรี้ยวๆ มั่ง

เรียบร้อยแรง  ไม่ค่อยคุยเรย  ไม่รุ้อยู่ในห้องโม้มากป่าว

อย่าให้รุ้นะว่าโม้มากไม่งั้นมีงอน  เพราะไม่ค่อยคุยกะพี่รหัสเรย

เจงๆ ก็มีเรื่องจาโม้ จาเม้าท์เยอะอ่านะ   แต่น้องรหัสเงียบเกิ๊น

ก็เลยเดาใจไม่ถูกว่าจาโม้เรื่องไรดี  มาชวนพี่คุยมั่งก็ดี เหอๆ 

 

 

ณ บุหงารายา

เกือบ 6 โมงก้อได้ฤกษ์ไปกินเลี้ยงสีแดง

ณ บุหงารายา โรงแรมซีเอสปัตตานี

งานนี้ไปกัน 24 คน แบ่งเปน 2 โต๊ะ

มีโต๊ะกลม 10 คน โต๊ะยาว 14 คน

โต๊ะเราก็มี  เรา นู วอง มีนา ซัม โกะ ริฟฮาน นา

จ๊อบ  บุช  เบส อภินันท์  ท็อป แซน

ก็กินกานหนุกดีอ่า  อาหารก็อร่อยดี  แต่บางอย่างก็งั้นๆ

ใช้เวลากินก็นานเหมือนกาน 

พอใกล้เสด  บุชออกอาการคันหน้า  เพราะคุณเธอแพ้อาหารทะเล

แต่คุณเธอบอกอยากกิน เพราะไม่กินนานแล้ว

วันนี้ก็เปนวันดีวันนึงของสีแดงอ่านะ

แต่พอเช็คบิล  ปรากฎว่า  โต๊ะยาวของเรา หมดไป 3300 บาท

ส่วนโต๊ะกลม หมดไป 1900 บาท  รวมกัน 5210 เกินงบไป 210 บาท

กลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา อาทิ  คิดว่าจาต่างกาน 300 - 400

ที่ไหนได้ ต่างกันพันนึง  แล้วก็เสียงกระซิบว่า 3300

ก็นะ ให้ทำไง  เรากินกาน 2 โต๊ะนี่  โต๊ะมานยาวนะ มะช่ายโต๊ะกลม

ก็เลยต้องแบ่งเปน 8 กับ 6 คน  ไม่ง้านก็คงต้องเดินไปหยิบมาตักกินอ่านะ

มันก็ไม่แปลกหรอกนะที่จะ 3300  ก็เฉลี่ยกาน ก็โต๊ะละ 1650

ถามหน่อยสิ ว่าแพงกว่าโต๊ะกลมหรือไง 

จาวิจารณ์ไรก็ให้มันรู้จิงก่อนสิ  แล้วค่อยวิจารณ์

ทำแบบนี้มานเสียความรุ้สึก  จาให้จ่ายเงินคืนมั้ย

คนละ ประมาณ 30 กว่าบาท  จาได้ไม่เปนการเอาเปรียบไง

เซงมาก  ไม่รุ้ว่าทำไมต้องบ่นด้วย  เงินตัวเองก็ไม่ใช่หรือเงินพ่อใคร

ก็ไม่อีกเหมือนกัน  เปนเงินรุ่นพี่สีแดงอ่า

ทำเปนหวงไปได้  จากความสนุกก็กลายเปนเรื่องอื่นไป

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานก่อน

เมื่อวานก่อนไปสอบเภสัช วลัยลักษณ์มา เมื่อวันจัน อ่า

อยากเปนหมอ  แต่สะเหร่อไปสอบเภสัช

ก็นะ  แพทย์ วลัยลักษณ์เปิดเป็นปีแรกอ่า 

แล้วก็รับเฉพาะ นครศรีฯ ตรัง ภูเก็ต  ก็เลยหมดสิทธิ์สมัคร

ไปกะพ่อ 2 คน พักที่โรงแรมใกล้ๆ  ร้านขายข้าวก็ม่ายค่อยมี 

เพราะตรงกะช่วงปิดเทอมของวลัยลักษณ์พอดี  เงียบเหงามากๆ

ต้นไม้โคตรเยอะๆ เว่อร์ๆเลย  แทบจาไม่เหนตึก

ยังดีที่เหนหลังคาโผล่จากต้นไม้นิดนึงส์  ถึงได้หาตึกเจอ 

สอบเคมี ชีวะ อังกิด ค.สามารถในการสรุปความ และก็ attitude

ก็ทำไม่ค่อยได้อ่านะ  มันไม่ตรงกะที่เก็งไว้

สัมภาษณ์ ก็เฉยๆ ไม่เครียดสักนิด  ติดไม่ติดช่างมัน

 

 

เมื่อวาน

เลิกเรียนเสดก็ม่ายมีไรทำ  ไปกินข้าวร้านกะห์สุดที่รักของเพื่อนกรุ

ซึ่งกรุก็ไม่ค่อยโปรดเท่าไหร่  ชอบ YAB restaurant มากก่า

เปนเพราะอะไรนั้น  หลายคนก็คงรุ้อ่า

แต่...ถึงไม่นั่ง YAB restaurant  ก็ยังได้เจอทุกวันอ่านะ

วันนี้ก็เจออ่านะ  คิคิ

กินเสด ก็มาห้องสมุด ณ หน้าจอ LCD คอมสุดไฮโซ

ด้วยความที่บั่บว่า ม่ายมีสาระกาน  ก็เลยแข่งกานโพสต์รูปดาราที่ชอบ

ลงในบอร์ดห้องอ่านะ  กุก็โพสต์แต่รูปใครก็เข้าไปดูเอง

ผลออกมา  กรุชนะ  5555+ สะจาย

แล้วก็ไปเรียนพิเศษ ครูพง

 

 

 

วันนี้

เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของกุในช่วงนี้

งานก้อค้าง  สอบก็ทำไม่ได้  ง่วงก็ง่วง

สัปดาห์หน้าก็เปนสัปดาห์สุดท้ายแล้ว  แล้วก็จาปิดเทอมแร้ว

แต่กว่าจาได้ปิดเทอม  ก็คงเหนื่อยอีกเยอะอ่านะ

งานค้างโคตรๆ  ยังดีที่ทำบันทึกการอ่านเสดไปแล้ว

เสดเพราะเหนคนอื่นเสด แล้วอยากทำให้เสดมั่ง

อยากนอนสัก 2 วันเต็มๆ  เผื่อจาหายง่วงลงบ้าง

ช่วงนี้ กุทำตัวเหมือนเด็กอนามัยสุดๆ 3 ทุ่มกว่าๆ ก็หลับ

 

 

วันนี้สอบฟิสิกส์  โคตรยากส์เรยอ่า

ทำไม่ได้สักนิดส์นึง  ตกชัวร์ๆๆ  ไม่อยากแก้เรยเว้ย

แก้ยากด้วยดิ

 

 

พรุ่งนี้

มีไรพิเศษนิดนึง  สีแดงไปเลี้ยงกานที่บุหงารายา โรงแรม C.S. pattani

หรูหราไฮโซดีอ่า  ชอบๆ

ตอนแรกคิดว่าจาไม่มีงานเลี้ยงสำหรับสีแดงซะแร้ว

 

แต่.... อยู่ๆ ก็ได้เลี้ยง  ไม่รุ้เปนไงมาไง 

ไม่ค่อยได้สนใจซะเท่าไหร่  รุ้แต่ไปเลี้ยงกาน 555+

ก้อน่าหนุกอยู่นะ  แต่แอบเสียดายนิดๆ

ยิ่วมาบอกว่า  มะได้นั่งโต๊ะเดียวกันทั้ง 40 ท่าน 

 

surprise !  ผลการประกวด international food fair  เนื่องในวัน talent day

ก็ออกมาแร้ว  ปรากฎว่า  ห้อง 6/3  ได้ที่ 1    ที่ 2 และ 3 ได้  5/4 และ 6/4

ดีจายสุดริด  สมกับความตั้งใจและความเหน็ดเหนื่อยของเพื่อนๆ ทุกคน

และความมั่นใจในการ present ของกรุ  จนได้รับรางวัลมา  พร้อมกับคำชมของ Mr.jude

ว่า ur presentation is very good  จนกุหน้าบานแระ  หารู้ไม่ script ทั้งน้าน

แต่เมื่อบวกกับความมั่นใจเกิน 100 ของกุ  มานก็เลย  ดู perfect อ่านะ 5555+

 

 

ช่วงนี้งานเยอะโคตรๆๆๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เพิ่งสอบภูมิศาสตร์เสดไป  ผลออกแร้ว  แต่ยังไม่ดู  คาดว่า ไม่ผ่าน 

 

วันจันเน้  ก็จาไปสอบเภสัช วลัยลักษณ์ดูอ่า   อยากลองข้อสอบ

แระก้อสมัครวิดวะ ของศิลปากรอีกอ่า  สมัครไปเยอะเหมือนกาน 

แต่กุจาได้เรียนไรวะเนี่ย  กลุ้มจัง

 

 

 

ปล.  สะดุดสายไฟหลังคอมตัวนั้นด้วยอ่า  55555+

  

ซุ้มขาย BARBEQUE

FASION SHOW  ชุดจากวัสดุเหลือใช้   น่ารักดีอ่า  อิอิ

รูป BARBEQUE  กับแม่ค้า ปากจัดแระหน้าดุ  แต่ขายดี

รูปจาก di นังนู  แระ space ซูดาน  thankz

hi ! my spaces  หวัดดีช่องว่างของฉัน

 

24 Aug -talent day 

กิจกรรมแสดงความสามารถอันสนุกสนาน  มีขาย international food  ด้วย

ห้องเราขาย  แท่น แท่น แท้นน   "BARBEQUE"  สุดอร่อยกับสูตรการหมักไก่ของรู ตา มะห์ และอื่นๆ

ขายดีกานเทน้ำเทท่า  เราก็ทำหน้าที่เปน recieptionist ด้วยการพรีเซนต์เฟสด้วยตัวเอง กะปังย่า 2 คน

ไปลาก จิก ลูกค้าเข้าร้าน  แต่ก็เปนแค่ช่วงแรกๆ เท่านั้นอ่านะที่เหนื่อย 

เพราะหลังๆ จุดเด่นของร้านมันเชิญชวนลูกค้าเอง

จุดเด่นที่ว่า  คือ  ควันโขมงทั่วร้าน และลานโพธิ์  เว่อร์ไปมั้ย  ก็ไม่นะ  55+   แระคนก็เข้าร้านเอง

คิวยาวเปนหางว่าวเลยละ

แต่....เสียใจนิด ๆ ขายซ้ำกานกะ น้อง 4/4 อ่า  เจงๆ ไม่อยากซ้ำเรยอ่า

มานบังเอิญจิงๆๆ   ราคาก็ดันมาบังเอิญซ้ำกันซะนี่   น่าจะเปนเพราะเราใจตรงกานมากกว่าเนอะ 555+

กะว่าจะไปอุดหนุนห้อง 4/4 ซะหน่อย  ก็ห้องน้องเชียร์อ่านะ   แต่ดันได้ข่าวจากน้องโอมและเพื่อนว่า

"หมดแล้วค้าบบ"   งานนี้อด  แต่น้องเขาบอกว่า  "ขายลูกชิ้นอ่า"  แต่คุณพี่ม่ายอยากกินอ่า 

 

 

 

กินไปขายไป  ฟังคอนเสิร์ตไป  เดินแบบไป  แบบว่า  เมื่อทางเดินกลายเป็นแคทวอล์ก

ก็มีคนแหวกทางเดินไว้ให้เดินอ่า  ดูไปเรื่อยๆ  เหนแววนางแบบของน้องฟิตตี้กะน้องอะไรไม่รุ้  น้องม.1 อ่า

จำได้ว่า น้องเค้ามาจากแหลมทอง เคยแกล้งคุณน้องเมื่อครั้งนั่ง รถโรงเรียนกลับบ้านด้วยกัน เหอๆ

ชุด ม.3 อ่าก็อลังการดี  แบบว่า คอนเซ็ปเจ้าหญิงในนิยาย 

ม.4 ชอบชุดน้องเชียร์อย่างแรง  น่ารักดี  เปนผีกาหัง    ม.5 ชุดของน้องโม กะน้องมุน

ม.6 ชุด 10 ชุดเรย  ทำเยอะเว่อร์  ด้วยความโง่   เขาบอก  1-10 ชุด

แต่ม.6 ดันได้ยินว่า สายชั้นละ 10 ชุด  ก็เลยเยอะดี 555+ 

ม.3 กะม.6 ได้รางวัลไป  รางวัลสุดไฮโซ  "ลองกอง" เกือบ 10 โล  สุดยอด

 

 

 

กิจกรรมเสด  มีข่าวดีจากเพื่อนๆ   สาธิตติดสัมภาษณ์ทุกคน

เย้ๆ  ๆ ดีจายสุดริด

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

ปล.เลือกกุ  แต่ไม่เชื่อในตัวกุ  ทีหลังกุจาไม่ยุ่งด้วยแล้ว

 

 

ปิด 9 วันมีอะไรต้องทำมากมาย

ไม่ได้พักผ่อนเลย

แหกขี้ตาตื่นแต่เช้า  ไปทำงานสี

ก็ทำอุปกรณ์เชียร์อ่านะ  ทำทั้งอาทิดเรย  จันถึงศุก

ทำแม่งแต่อุปกรณ์เชียร์  แค่อย่างละเกือบร้อยอัน

แล้วทำแค่ 4-5 อย่างเอง  (น้อยมากกกกก  )

เพื่อนๆ สีแดงก้อไปช่วยกานเยอะเหมือนกาน

แต่ก็ยังมีคนเหนแก่ตัว  ไม่ยอมไปช่วยทำ

คนที่ไปก็ไปทุกวัน  แต่คนที่ไม่ไปก็ไม่เคยคิดจาไป

ไม่เข้าใจเลยว่าคิดอะไรกานอยู่

ไม่เหนใจเพื่อนๆคนอื่นเลย  เหนื่อยกานแทบตาย

ก็อ่านะคนเรา  สันดานมันเปนยังไงก็ยังคงต้องเปนอย่างงั้น

มันขุดกันไม่ได้ 

ใกล้กีฬาสีแล้ว  เหนื่อยมากถึงมากที่สุด

แล้ววันกีฬาสีละ (27-29 ก.ค.) นี้  จาเหนื่อยขนาดไหน

ม่ายอยากคิด 

 

RED  CIRCUS

 

 

เปนม.6 ทำไมมันเหนื่อยอย่างงี้เนี่ย

ต้องเปนแบบอย่างที่ดีให้แก่รุ่นน้อง

ต้องเปนพี่รหัสที่ดี

ต้องเปนพี่ฉลากที่ดี

ต้องดูแล รร.

ต้องเปนลูกที่ดี

ต้องตั้งใจเรียน

ต้อง admission

ต้องสอบ o-net ถึง 8 วิชา !!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

6 - 7 ก.ค. 2550

งานมอ.วิชาการ / PSU.PN.OPEN WEEK 50

วันนี้ก็ม่ายเรียนทั้งวัน

ไปเดินเล่นแถวๆ ตึก 19 แล้วก็ไม่ลืมที่จะตรงไปที่ห้อง 19210

ไปดู TOWER BRIDGE อันไฮโซฝีมือ ม.6/1-3 (แต่กุไม่ค่อยได้แตะเลย)

แล้วก็ประตูชัยฝรั่งเศส หรือลักเดอชีอม  เขียนม่ายเปนง่า

มีพิพิธภัณฑ์ลูฟ ของห้อง 4 แล้วก็กำแพงเมืองจีน  ทั้ง 4 อันเป็น model อ่า

ใช้เวลาสร้าง 2 วันเท่านั้น โอ้ว amazing มั้ยละ

กลุ่มสาระต่างประเทศ รร.เราไฮโซจิง

เข้าไปในห้องตั้ง 3-4 รอบแนะ

กิจกรรมหลักที่เข้าไป คือ ถ่ายรูป

แล้วอยู่ๆ นังบอมบ์ ก็บอกว่า  อยากเข้าไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ลูฟ อ่า

แล้วมานก็เข้าไปจิงๆ พิพิธภัณฑ์อันเล็กนิดเดว  แต่มันก็ยังเข้าไป

เด๋วเอารูปให้ดู

แร้วนังบอมบ์คนเดวไม่พอ  มีเผด็จอีกคน  และตามดูนังนู

หนุกหนานจิงๆๆ

"สนุกสนานกันนะคะนักเรียน"  คำพูดติดปากของผศ.ดร.อัจฉรา เหอๆ 

ห้อง 4 เหนื่อยกานแทบตาย  ยังมาบอกว่า สนุกอีก  ตลกละ

 

15.05 น.  ก็เข้าสี

ไป late นิดๆ เพราะว่าหิวมาก  กินข้าวตั้งแต่เช้าละ

ก็เลยหาไรกินนิดหน่อย

พอเข้าสี  นังบอมม์  ก็อยากดูท่าทางประกอบของเพลง"สิงโตถูกเฆี่ยน"

กุเปนสิงโต  แล้วเผด็จเฆี่ยน

แบบว่า โชว์ไปแล้วตั้งแต่เมื่อวันก่อน  อุบาทมาก

ทำได้ไงวะ  แต่ก็ทำไปแล้ว  (ลงทุนมั่กๆ เรยนะเนี่ย  เสียภาพลักษณ์มากๆ)

แต่นังบอมม์ไม่อยู่ไปทำ ประตูชัยฝรั่งเศส กับพิพิธภัณฑ์

ก็เลยอด  แต่เสียใจ  ของดีมีครั้งเดว555 + กุอายวะ

 

 

-------------------------------------------------------

 

by the way

เปลี่ยนเรื่อง  เปลี่ยน mood ด้วย

จากสนุกสนานมาเปนเครียดๆ แทน

ฮือ อๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จาสอบแร้ววว

เหลือเวลาอีกแค่ 25 วันแล้วเท่านั้น

จาทำได้มั้ยเนี่ย

คุณพ่อคุณแม่ ก็แบบว่า กระตุ้นเต็มที่

คุณพ่อ ก็บอกว่า  ได้หรือไม่ได้  ไม่ซีเรียส  แต่ทำให้เต็มที่ก่อน

ที่จิงก็รู้แล้วอ่านะ  ว่าคุณพ่ออยากให้ติด  แต่ทำเปนพูดแบบนั้น

เพราะว่าไม่อยากให้เครียดมาก  สงสัยกัวกุฆ่าตัวตายเพราะสอบไม่ติดแน่เลย

คุณแม่ก็นะ  มาแอบดูทุกคืนว่ากุอ่านหนังสือมั้ย

 

 

กำลังใจเต็มร้อย  แต่กำลังกาย  ม่ายค่อยจามีเลยอ่า

ง่วง เหนื่อย อยากนอน

บอกตัวเองเสมอว่า กุสู้ กุจาไม่ยอมแพ้

แต่ก็ทำไม่ได้ซะที

 

 

 

จริงอย่างที่มีคนว่าไว้  ถ้าเริ่มต้นด้วย 0 แล้วค่อยๆ เพิ่มเปน 1 2 3 จน 10

มันจาดีกว่าการเริ่มต้นด้วย 10 แล้วค่อยๆ ลดลง จนเปน 0

ตอนนี้ความรู้สึกแย่ๆ ได้เข้ามาแทนที่ความรู้สึกที่ดีเอามากๆๆ

ภาพที่สวยหรู  ความรู้สึกที่ดีๆ  ความเปนมิตรภาพ 

เริ่มจางหายไปเรื่อยๆ  พร้อมกับวันเวลาที่เหลือน้อยลงทุกวัน ทุกวัน

+ + + + +   - - - - -  จนเท่ากับ 0

ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้

แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่า  ความรู้สึกแบบเดิมๆ จะกลับมาอีกมั้ย

 

postscript

luv p'รหัส n'รหัส p'ฉลาก n'ฉลาก ทุกคน

miss u all time

 

 

 

กิจกรรมวันนี้ก้อหนุกเอามากๆๆๆ  เหนื่อยจิงๆ

กับการสันทนาการ 7 ฐานรวด  เหงื่อโชกเลย

ม.1  3 ฐาน  ม.4  4 ฐาน 

ม.4 ก็กล้าๆ หน่อย  เต้นกานมันส์

ซุ้มเราพิเศษตรงที่มีอีนังผกา  ซึ่งรับบทโดยn'F

และพี่ๆ ซึ่งหน้าตาดี อิอิ 

แต่ละกุ่มก็แบบว่า มีน้อง pop ๆ กาน

ก็ต้องมาบอกรัก นังผกา  น่าอิจฉานังผกาเนอะ  หน้าตาก็ง้านๆๆ เหอๆ

มีกิจกรรมสันทนาการโดยพี่ๆ ไฟแรงสูง ได้แก่ nu sudan pung

sum farn rif pui ct และ vee  และน้องๆ ม.5 ไฟแรงสูง 

ได้แก่ n'im n'yiwa n'mo n'tart จำไม่ได้แระ

ตกใครไปก็ขออภัย  เต้นกานเหนื่อยเลย

บางคนก็แอบอู้  หลบแดด  

แต่ม่ายเปนไร  เราทำเพื่อน้องๆ  เหนน้องๆ สนุกกานก็ดีใจแร้วว

ไม่ว่าจาเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม

เพราะเรา.....มี spirit พอ 5555+

 

 

แต่เบื้องหลังความสำเร็จนี่สิ  มันน่าเศร้าจิงๆ

ไม่มีครายช่วยคิด  มีแต่ช่วยค้านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เบื่อจิงๆ 

คนถูกวิจารณ์ กะ คนวิจารณ์  ความรู้สึกมันก็ต่างกานนะ

คนเต้น กะ คนดู มานเหมือนกานมั้ย

ผิดมากใช่มั้ยที่ไม่มีคำว่า "ขอบเขต"  ไม่มีคำว่า "กรอบ" 

ไม่มีคำว่า "จุดยืน"  สำหรับกุ

ผิดมากมั้ยที่กุเต้นเพลงหอย แบบน่ารักไม่ได้

หอกจิง  เมิงก็มาเต้นเองสิ  เต้นหอยแบบไม่ติดเรทอ่ะ

พูดไรคิดซะมั่ง   หักหน้ากันชัดๆ  ไม่ไว้หน้ากันเลย

ใช่สิ กุมันคนส่วนน้อย ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียง

กุมันคนไม่ดีในสายตาเมิง

ไม่ใช่ว่าไม่เหนด้วยหรอกนะ  แต่ตอนเสนออ่า 

ทำไมไม่เสนอ  ไม่คิด  ไม่เครียด

พอเค้าไปคิด ไปทำ แล้วมาแบบนี้

 

แต่เรื่องของเรื่อง   มันน่าสมเพชตรงที่ว่า

พูดไปแล้วทำไม่ได้อย่างที่พูดนี่สิ

กลืนน้ำลายตัวเองชัด ๆ  อร่อยมั้ยละ

ไหนว่าจาไม่มีสันทนาการ  มีแต่เกม

แล้วเปนไง  สุดท้ายก็ต้องสันทนาการอยู่ดี

กะว่าจามานั่งดูเฉยๆ แล้วนะ

แต่มีสันทนาการก็เลย.....

 

เอาเหอะ ถือว่ามันเปนฝันร้ายก่อนงานเฟรชชี่ละกาน

มานเปนประสบการณ์ที่จาทำให้เราเข้มแข็ง  ต่อสู้

ยืนหยัด  อดทน  ฝ่าฟันอุปสรรคข้างหน้าต่อไป

 

 

ตอนบ่าย

ก็ไปดูการแสดงเฟรชชี่ทั้ง  4 กลุ่ม

กลุ่ม 1 ดูไม่ทัน อดเรยเสียดายๆๆ

กลุ่ม 2 น้องห้อง 3 คุมเอง  น้องเชียร์เต้นตาหลกจิงๆ เหอๆๆ  

กลุ่ม 3 กลุ่ม 4 ก็หนุกดี   

แต่มีกุ่มน้อยไปอ่า  ดูไม่ทันจุใจก็หมดเวลาซะแร้วว

ไม่เหมือนปีก่อนมีต้างหลายกุ่ม

 

แล้วก็มีการโหวตเฟรชชี่

ม.ปลาย  ฝ่ายหญิงม่ายค่อยสูสีกานเรย 

แต่ฝ่ายชายนี่สิมาแรงกานทุกคน

น้องแดเนียล  น้องเชียร์  น้องวัน  น้องตีฟ

น่ารักกานจนหลายๆคน เลือกม่ายถูกว่าจาโหวตให้คราย

แต่เค้าโหวตให้ทุกคนเรย  อิอิ

แร้วผลการประกาศก็ออกมาว่า .......ได้แก่....น้องตีฟ

ส่วนฝ่ายหญิงก็โหวตให้น้องน่า  ซื้อพวงมาลัยไปตั้งเยอะ

ช่วยกานขนแร้วขนอีก  โดยเฉพาะ n'im + n'F

ขนกานจนแบบว่านะ  เหนความตั้งใจของเจ๊ดันทั้งสองนี้สุดริด

แต่ผลออกมา    .....  ได้น้องเฟิร์น

งานนี้เลยผิดหวังไปตามๆ กัน

 

 

อัพยาวแระอ่า

สุดท้ายนี้ขอความเสรีภาพ เสมอภาคและภราดรภาพจงเกิดแก่ชาวสาธิตเช่นเดวกะฝรั่งเศสด้วยเทอญ

 

 

ดองไว้นาน

วันนี้มาอัพซะหน่อย

ช่วงนี้ชีวิตก็ยังเรื่อยๆ เหมือนเดิม

แต่เหนื่อยกว่าเดิมมากๆ

เหนื่อย + เพลีย

ทั้งเรียน  ทั้งทำกิจกรรม

ช่วงนี้ก็ต้องประชุมสีกานบ่อยๆ  

ก็ม.6 เปนสตาฟกีฬาสีนี่  

ต้องคิด concept สี

แต่ทุกอย่างก็เรื่อยๆ ยังไม่ลงตัว

แต่คิดไว้ก่อนก็ดี  จะได้ทันเวลา 

concept สีแดงเราเป็นยังไงนั้น 

ต้อง oops ! ไว้ก่อน อิอิ  

เหนื่อยเพราะกิจกรรมนี่ก็โอเคนะ  

สนุกดี   แต่เหนื่อยเพราะเรียนนี่สิ  มะค่อยไหว 

งานเยอะโคตรๆๆๆ 

ขนาดงานเยอะยังมาออนเอ็ม  อัพสเปซเรย 

.... ชีวิตกุ  

 

รหัสคุณน้องๆ ก็ออกซะที 

รอมาตั้ง 3 อาทิด 

พอได้น้องรหัสอยู๋ๆ รหัสก็เลื่อนขึ้น 

โฮะๆๆ  เศร้า ...  

น้องรหัสคนใหม่ก็ยังม่ายมีวี่แววว่าจามาแนะนำตัวเรย 

ม่ายเปนไรยังรอได้ 

น้องฉลากก็ด้วย  ยังไม่มาหาเรย 

วันนั้นติดธุระเจงๆๆ ก็เลยไม่ได้ไปรับ  

เปนใครก็ยังม่ายรู้เรย 

ฝากเพื่อน  เพื่อนก็นะ จำได้แต่น้องฉลากตัวเอง  

ช่วยได้มากจิงๆๆ  

 

ใกล้เฟรชชี่ละ 

ม่ายรู้ใครจะได้เปน freshy guy & girl แห่งปี 

ต้องรอลุ้น  7 มิถุนายน นี้  เออ แระจัดที่ไหนอ่ะ

หอประชุมรร.หรือสนอ. 

 

 

POSTSCIPT

เบื่อจัง  มีแต่เรื่องฉาวๆ

ภาพลักษณ์ของช้านนนนน

ถูกทำลายด้วยน้ำมือของพวกแก

งือๆๆๆๆๆ 

 

 

 

 

 

 

เปิดเทอมแร้ววว

 

วันแรกก็เกือบสายซะแร้วว

 

 

เจอรุ่นน้อง รุ่น 40 มากมาย

 

ม.1 ตัวเล็กเท่ามดเจงๆ ด้วย  ม.4 มีแต่เด็กเก่าอ่ะ

 

ยินดีต้อนรับน้องๆ เข้าสู่รั้วสีบลูทุกคนเรย

 

น้องห้องก็ม่ายค่อยแรง  หรือว่ายังมะออกลาย  อันนี้ไม่รู้

 

 

อีกนานเลยกว่าจามีกิจกรรมวันรับน้อง

 

กิจกรรมศรีตรังช่อใหม่ก็โดนตัดออก

 

เฮ้ออ.. เศร้าแทน

 

ไม่มีการเดินฐานรอบมหาลัยแร้ว  ไม่มีปะแป้ง 

 

ไม่มีกินฟักทองบด  ลูกอมผสมน้ำลาย (น้ำแร่) 

 

ไม่มีสันทนาการมันส์ๆ

 

 

ยังดีที่มีกิจกรรมเฟรชชี่ (คลื่นลูกใหม่ในทะเลโคลน)

 

แต่ทำไมต้องเปนวันเดวกะวันไหว้ครูด้วย 

 

จะห่วงเวลาเรียนไปถึงไหน ไม่เข้าใจ

 

แล้วน้องคนไหนจาได้เปนเฟรชชี่อ่า

 

ตื่นเต้นๆ ๆๆ  ตื่นเต้นแทนน้องๆ

 

เหอๆ

 

 

เมื่อวานก็ได้ประกาศศักดาของความเปนรุ่นพี่

 

ม.6 ทั้งสายชั้น ได้ตักเตือนน้องๆ (อิอิ) 

 

เรื่องความเป็นสาธิต  เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง

 

การทักทาย   ชื่อเสียงของโรงเรียน

 

ตรามหาพิชัยมงกุฏที่ปักอยู่ตรงอก

 

เตือนเสด  น้องบางคนก็มาทัก  บางคนก็ยังเฉยๆ

 

สงสัยยังไม่ทราบซึ้งพอ ( ยังมะแรงช่ายมะ  เด๋วจาได้เจอกานอีก )

 

 

 

POSTSCRIPT:

 

luv satit

luv #38

luv class 3

luv senior

luv junior

luv anyone

miss u guy

 

 

 

ซัมเมอร์ที่โคตรเหนื่อย + คุ้ม

 

เรียน เรียน  เรียน  เรียน  แล้วก็เรียน

 

โคตรเหนื่อยเลย  ตั้งแต่เช้ายันดึก  7.30 ถึง 3 ทุ่ม

 

2 เดือนเต็มๆ เรย 

 

เคมี ชีวะ คณิต อังกิด 

 

วันนี้ก็เรียนเสดแล้ว

 

หายเหนื่อยซะที

 

นึกย้อนกลับไป   กุทำไปได้ไงวะ

 

ยิ่งก่าหุ่นยนต์อีก

 

 

 

แต่ก็มีช่วงเศษเสี้ยวของเวลาซัมเมอร์ที่โคตรสนุก

 

ก็คือ ค่ายเพาะกล้าหมอต้นใหม่ ครั้งที่ 11

 

ที่ม.อ. หาดใหญ่  ลูกพระบิดาเดียวกาน

 

เข้าค่าย 5 วันอ่ะ 

 

เหนื่อยๆ โคตรๆๆๆ  แต่ก็หนุกโคตรๆๆๆๆ

 

5 วันก็เหมือน 5 นาที เหมือนที่มีคนว่าไว้อ่ะ

 

เวลาก็ผ่านไปเร็วมากกกกกกกกกกก

 

นอนดึกตื่นเช้ามืด 

 

ออกจากค่ายก็กลายเปนหมีแพนด้าเรย

 

รู้จักกะเพื่อนในค่าย ตั้งหลายคน

 

เพื่อนในกลุ่มก็ดี  หนุกหนาน

 

พี่กลุ่มก็น่ารัก  พี่โบ่โบ๊ กะ พี่เน๊ก

 

ปลื้มพี่ค่ายอย่างแรง

 

สันทนาการก็โคตรมัน

 

วิชาการก็แน่น

 

สอบ OSPE กะ MEG โคตรงงเรย

 

สอบเสด พี่เค้าแอบขำด้วย 

 

เหนเราเครียดเกิน เหอๆ

 

 

ออกจากค่ายแร้วแอบเศร้านิดๆ 

 

คิดถึงเพื่อน คิดถึงพี่ค่าย  คิดถึงบินหลา  คิดถึงคณะแพทย์มอ.

 

แร้วกุจาได้เหยียบ มอ. เพราะเปนนักศึกษาแพทย์กะเค้ามั้ยน๊า

 

ถ้าโชคดีก็คงได้เจอกานเนอะ

 

ขอฟิตอ่านหนังสือก่อนเนอะ

 

 

 

 

 

 

my space อันแรก

 

first perfect space  สเปซอันแรกที่สมบูรณ์แบบหรอ

 

น่าจาเปน first complete space มากก่า

 

ช่างมานเหอะ

 

ใช้ความอดทนสุดริด

 

ก่าจาได้มาซึ่ง space อันสวยงามนี้

 

งมหาที่เปลี่ยน bg ต้างนานนม

 

แร้วก็เจอจนได้

 

เล่นเอาเหงื่อตกเลย

 

เข้ามาดูแร้วช่วยกานคอมเม้นท์กานด้วยเน้อออ

 

 

 

PS.1 ร๊ากกทุกคนนน

PS.2 คิดถึงเพื่อนๆ สาธิต  เพื่อนในค่าย พี่ค่ายทุ๊กคนนน

 

 

 

 

  my bg