อย่างน้อย.....

ฉันเองก็ควรได้รู้
ถ้าทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป
จะได้ทำใจจากนี้
อยากรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
ถ้าเธออยากให้ฉันจากไป...
ฉันยินดีตัดใจจากเธอ

 

 

ทำไมถึงเปนแบบนี้

 

กุไม่อยากยุ่งอะไรด้วยอีกแล้ว

เสียความรุ้สึกเปนครั้งที่ล้าน

 

โอ๊ย !

 

 

อยากคุยด้วยจัง

อยากเข้าไปคุย อยากเข้าไปทัก

แต่ม่ากล้า

 

 

อยากย้อนเวลากลับไป

อยากให้มีแต่ช่วงเวลาแบบนั้น

อ๊ากกก

 

แค่ได้เหนหน้าก้ดีใจแร้วว

 

 

แต่ไม่เปนไร อย่างน้อยก้อยังรุ้สึกว่า อยู่ใกล้ๆ กัน

เหอๆๆๆๆ

 

เบื่ออ่า

 

มีไรต้องทำตั้งเยอะ

แต่ไม่อยากทำ

 

 

อารมณ์นี้เปนมาตั้งนานแระเหมือนกาน

ไม่หายซะที

 

 

มีเพื่อนตั้งเยอะ แต่ทำไมมันรุ้สึกเหมือนไม่มีเลยว่ะ

เหมือนมีไว้คุย ไว้ทำงาน

 

นอกนั้นก้อ.....

 

 

 

...

 

..

 

.

 

 

 

 

 

ไม่อยากจาแคร์กับความรุ้สึกแบบนี้

แต่.. มันก้อห้ามยาก

 

โอ้ย  ไม่อยากคิดถึงมัน

 

 

 

 

วันนี้ก้อไปงานรับเสื้อกาวน์คณะแพทย์มาอ่า  ก้อไปร่วมแสดงความยินดีกับพี่ปี 3 อ่า

แต่คราวนี้ อยู่กานไม่พร้อมหน้าพร้อมตาเรย

เพื่อนโครหัสก้อไม่ไป แบบว่า ม่าค่อยชอบงานแบบนี้

พี่ปี 5 ปี 6 ก้อไม่ว่างกาน

 

6 โมงที่ร้านซามีย์คิทเช่น ก้อมีรหัส 080 180 กาน 6 คนอ่า

อาหารก้ออร่อยเหมือนเดิม  แต่บรรยากาศม่าค่อยเหมือนเดิม

ก้อเงียบๆ เหอๆๆ ไม่รุ้จาคุยไร  แต่พี่มา พี่กล้วย พี่ก้อง โม้มันอย่างแรง

ไซริ้ง TB ฯลฯ  ก้องงนิดนึงอ่านะ กว่าจาเข้าใจ

 

 

 

แล้วก้อไปต่อ สเวนเซ่น คาร์ฟูร์

ก้อลองซูเปอร์สตรอเบอรี่สักนิด  แบบว่าใกล้เดือนแห่งความรักแร้วง่ะ

เหอๆๆๆ

 

 

คราวนี้ พี่ก้องก้อเริ่มประเด็นเหตุการณ์ 3 จังหวัดอ่า

ก้อเล่าๆ ไปเรื่อยๆๆ

แอบเคืองนิดนึง  "เอ่อ น้องวี แร้วช่วงนี้เค้ากรีดยางได้มั้ยอ่า"

อ๊ากกกกก  บ้านผมไม่ได้อยู่แถวนอกๆ ซะหน่อย

เหวอได้อีกกุ

 

พี่ก้องก้อบ่นๆ อ่านะ ว่าเหนื่อย  ต้องนอนตี 3 ทุกคน

กับ health promotion หรือที่พี่เบิร์ดแอบเรียกว่า Hell promotion อ่านะ

เหอๆๆๆ มันก้อ hell อยู่นะ ที่ฟังๆ มาอ่า

 

พี่ปี 2 ก้อจาไป immersion อังคารนี้อ่านะ

แอบได้พักผ่อนไปในตัวด้วย

อิดฉาจิงๆ  เรายังต้องเรียนกานเหนื่อยอีกนานเรย

 

 

ได้ข่าวว่า พี่3จว.ปี3จามาถอดไทด์ให้ด้วยในวันบายเฟรชชี่อ่า

ก้อดีใจนิดนึง  นึกว่าต้องถอดกันเองแล้ว

แต่ก้อนะ  อีกใจนึงก้อม่าค่อยอยากให้มาเหนความแรงของรุ่นเรา

พี่เค้าอาจจาชักกะแด่วๆ ตรงนั้นไปเรย เหอๆๆๆๆ  แรงเกิน

 

 

แอบกังวลกับเรื่องหอนิดนึง

บินหลา4 ที่อยากอยู่  โอกาสเปนไปได้น้อยมาก

ตอนแรกปัญหาเรื่องเมท  ตอนหลัง ข่าวลือที่ว่า ปี 2 ต้องอยู่บินหลา 1 ทุกคน

เซ็งมากๆๆๆ ถึงมากที่สุด  แต่ก้ออาจจาทำใจได้มั้งงงงงๆๆๆๆๆ มั้งหลายรอบหน่อย

แต่พี่ก้องก้อแนะนำให้อยู่บินหลา1

 

 

อาทิดหน้าก้อไปซ้อม PBL อีก

เหนื่อยๆๆๆๆๆๆ

 

เอ่อลืมไป  เจอพี่อั๋นด้วย ดีใจสุดๆๆ

พี่โบ่โบ๊  พี่ทาม พี่เทียน ++  แต่ไม่ได้คุยกาน

พี่เค้าคงจำไม่ได้แล้วละมั้ง

คนอื่นๆ หาไม่เจอ  คนมันเยอะสุดๆ

พี่เน๊ก พี่ภัท +++

 

 

----------------------------

MEDICINE HIGHLAND ดินแดนคุณหมอ

 

เปนคอนเซ็ปวันเด็กของเราอ่านะ

ไฮโซไปก้อมีคนอิดฉา  เฮ้อออ กุละเซ็งโคตร

แถมอีนังปากจัดก้อนะ  เหนดีเหนงามจัง กับอีพี่ช้าง

กุละเซ็ง

 

 

ไม่รุ้เอางวงไปเลียตรงส่วนไหนของอีนังปากจัด

ถึงได้รักกันปานตูดจาดม

 

 

เหนื่อยสัด ๆ ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก

 

 

เด็กก้อนะ ตัวเล็กเท่ามด

จาให้กุคิดเกมไรว่ะเนี่ย

 

กว่าจาได้รางวัลก้อยากโคตร  ก้อยังต่อแถวยาวเปนกิโล

 

ตกลงกุเหนื่อย

 

 

แล้วแอบเซ็งอีกเรื่อง

ที่ ไม่มีรูปกุอีกแล้ว

 

เซ็งตั้งแต่เหนรูป พี่หมอวุ่นวายแล้ว

บอกตามตรง เกลียด

 

 

กุเหนื่อยแทบตายไม่มีรุปกุ

 

นี่ขนาดกุบ้ากล้องแล้วนะ

 

 

สงสัยต้องจ้างตากล้องส่วนตัว

 

 

 

 

 

 

เฮ้ออ  ช่วงนี้เปนอะไรไปนะ  ไม่รุ้มันเกิดอะไรขึ้น

เบื่อๆ อย่างบอกไม่ถูก  เซ็งสุดๆๆๆๆ

 

 

อะไรๆ ก้อเปลี่ยน จนรับไม่ได้

 

 

ทำไมอะไรแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วย

เหมือนไม่มีใครยังไงก้อไม่รุ้

 

 

เคยทำใจได้แล้ว  แต่ตอนนี้ล่ะ???

เศร้า

 

 

เหนื่อยอ่า

 

งานวันเด็ก

 

บายเฟรชชี่

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

 

 

 

ต่อจากวันนี้จะมีผู้ใด
ร้องเพลงให้ฉันนอนฟังทุกคืน
แล้วใครจะปลุก ทุกวันให้ตื่นเหมือนเดิม
ต่อจากวันนี้จะมีผู้ใด
ที่คอยปลอบใจไม่เคยซ้ำเติม
เหมือนวันเดิมๆ ที่เคยมีเราด้วยกัน

วันและคืนเหล่านั้น ฉันจะเก็บมันเอาไว้
เหงาใจเมื่อใด ก็จะคิดถึงเธอ
ยามที่เราห่างไกล ไม่รู้เมื่อไรได้เจอ
ฉันยังมีเธอเสมอในใจ

เพราะ แระก้อซึ้งดีอ่า

ใครร้องไม่รุ้ อิอิ

 

จาปีใหม่แร้ววว  อัพเดทสเปซกานหน่อย

ปีใหม่ เปนคนใหม่ เข้มแข็งๆ สู้ๆๆ

ให้กำลังใจตัวเองนิดนึงๆ

 

 

เปนกะลังใจให้อยู่นะ

สู้ๆ เต็มที่

 

แล้วเจอกานน๊า  รออยู่  ^_^

อยากอัพสเปซอ่านะ  วันนี้ก้อตื่นเช้าเรย 

แปลกอ่า เมื่อคืนก่อนนอนม่าค่อยเต็มที่เรย

แต่เมื่อคืนนอนม่าค่อยหลับซะงั้น

 

แบบว่า มีสอบ molecular เหนื่อย + โทรม อย่างแรงงงงง

พี่ป.โทติวเสด 5 โมงละ จากนั้นก้อกลับบ้าน เล่นเน็ตสักพัก (จาสอบก้อยังเล่น)

2 ทุ่ม ก้อไปนอน แล้ว 3 ทุ่มก้อตื่นมาอาบน้ำ อ่านหนังสือต่อ เที่ยงคืนหลับ

ตั้งนาฬิกาปลุกตี 2 ครึ่ง แต่ตื่นตี 4 ครึ่ง เหอๆ แล้วก้ออ่านต่ออีก 2 ชั่วโมง

แล้วหลับอีกครึ่งชม. แล้วตื่นมาอ่านต่ออีก   เว่อร์ได้อีก

ก้อมันกังวลอ่า  ดูเนื้อหามันยากๆ ไงไม่รุ้

 

พอไปสอบก้อพอโอเคนะ  partที่ว่ายาก ทำได้

แต่อีก partที่คิดว่าง่ายกว่า กลับงงๆ

 

 

สอบเสดก้อขึ้นไปดูผลLab ที่ทำไว้เมื่อวันอาทิด

ผลกลุ่มเราก้อเว่อร์ได้อีกเช่นกัน

โคโลนีขึ้นเต็มเรย อ.บอกให้นับโคโลนีที่ขึ้น  เวรละตรู นับไงละเนี่ย

เยอะมากมาย

 

ช่างมัน มั่วๆ เอา

 

 

กินข้าวเที่ยงเสด

ก้อไปหาหนังสือเตรียมอ่านวิชา genome เปนงายๆๆ ฟิตมั้ยละ

เหอๆๆ  อันที่จิงก้อแค่หา แล้วก้อหาม่าเจอด้วย สรุปก้อคือ ทำฟิตไปงั้น  ไม่ได้อ่านที

ก้อเจอเพื่อนๆ ที่ทำงานบายเฟรชชี่ด้วย เค้ามาทักอ่า ตอนเราขึ้นบันได

ตอนแรกก้อม่าเหน  แต่ก้อคุยกานนิดนึง

แต่ดูเหมือนเค้าจาตกใจ  สงสัยเราโทรมเกินมั้ง เหอ

 

ได้ข่าวว่า เลื่อนวันเรียน PBL แร้ว

เปน 24 ม.ค. 52 ซึ่งตรงกับ วันบายเฟรชชี่อ่า

แต่ก้อได้ข่าวว่า จาเลื่อนวันบายเฟรชชี่เหมือนกัน

ก้อดีๆๆ งานนี้รุ้สึกว่าอยากไปอ่า  ปกติจาเฉยๆ 

 

 

วันนี้ลั่ลล๊ามากไปแล้ว

พุ่งนี้มีสอบนะเว้ย

 

อ่านๆๆๆๆ

 

 

^_^

 

 

 

เบื่อชีวิตแบบนี้เจงๆๆๆ  ไม่มีอะไรใหม่เลย  เดิมๆ

 

 

 

ก้ว่างๆ เลยกลับไปอ่าน feed back ของเพื่อนที่ให้ตอนม.6

วิชาแนะแนว  อ่านแล้วมันแค้นจิงๆๆ

 

มีแค่ไม่กี่คนที่เข้าใจกุจิงๆๆ  เซ็งสาดดด

มาด่ากุทำไม  เรื่องของกุ

กุเปนคนเปิดเผยมากๆ คิดไง รุ้สึกไงก้อพูดออกมาแบบนั้น

กุว่านั่นมันก้อมากพอแล้วนะ  จามายุ่งอะไรกับเรื่องที่กุไม่อยากให้รุ้ด้วยว่ะ

สาดดดด

 

แล้วไอ้คนที่มาด่ากุ  หาว่ากุไม่รุ้เบื้องหลังของตัวเองอ่า

ยุ่งไรกับกุด้วย  แล้วที่กุพูด กุทำไปอ่า  เมิงแยกไม่ออกรึงัยห๊า

ว่ากุเล่นๆๆ  โง่ได้อีก  สาด

 

ยังไม่พอ วันมีตติ้งห้องก้อยังเสร่อถามอีก

จาอยากรุ้ไปถึงไหน  เรื่องของมึงกุไม่เหนสนใจอยากรุ้เลย

อาจจาดูเหมือนกุอยากรุ้เรื่องคนอื่นไปทั่ว

ที่จิงๆ แล้วก้อไม่ขนาดนั้นหรอกนะ 

แล้วกุก้อไม่เคยรุ้ความลับของใคร เท่าไอ้พวกที่อยากรุ้เรื่องของกุหรอกนะ

บางทีก้อรุ้สึกว่า มันมากไปจิงๆๆๆๆๆๆ

ก้ออึ้งนิดๆ อ่านะ ที่ถามเรื่องนั้น  นึกว่าจาถามอะไรที่มันไร้สาระหน่อยๆ

จบๆ กันไปแล้วก้อถาม  ยังค้างคาอยู่ใช่มั้ย สาด

กุก้อไม่ยากอารมณ์เสียใส่หรอกนะ  ไม่อยากทำลายบรรยากาศดีๆ

ที่ไม่ดีเลยสำหรับกุ

 

 

มีแค่ไม่กี่คนจิงๆๆๆ ที่เข้าใจ แล้วก้คุยได้ ไว้ใจได้

กุขอบใจพวกเมิงมากๆ

แม้ว่าวันนี้  ทุกอย่างมันจาเปนเหมือนเมื่อวานไม่ได้อีกแล้วก้อตาม

 

พูดแล้วเศร้า T^T

 

อยากมีมีตติ้งเฉพาะเพื่อนหนิดๆ ว่ะ

อยากคุยๆๆๆๆ เพราะคุยรุ้เรื่องสุดแล้ว

ถึงจารักกันทั้งห้อง  แต่ก้อใช่ว่าจะคุยกันได้ทั้งหมด

ยังไง รัก ก้อมีรักกว่า แล้วรักที่สุด ช่ายมั้ย

 

 

"ไม่อยากให้เรื่องดีๆ แบบนั้นมันหายไปกับเวลาเลย"

ถ้าแบบนั้นจิงๆ  ก้อคงเสียดายแย่เลย

 

วันนี้ฟุ้งซ่านมามากแล้ว  พอแล้ว

 

 

 

เวลามันก้อผ่านไปนานพอสมควร

จนบางครั้ง ก้อทำให้เค้าเกิดความไม่แน่ใจ

ว่าที่ผ่าน "เรารักกันจิงๆ  เราสนิทกันจิง"

 

หรือแค่เพราะเรามีอะไรเหมือนๆ กัน

ก้อเลยต้องอยู่ด้วยกัน

 

 

จิงๆ นะ  ตอนนี้ มันรุ้สึกแบบนี้จิงๆ

Meeting Satit 11th at International Resort Aow Grood

Prajuab kirikhun, Thailand

 

 

เปนการเดินทางที่เหนื่อยโคตรๆ 

แวะตลอดทาง

กว่าจาถึง.....  เกือบตาย

 

 

ไปถึง ก้กะว่าจาแอบนอนอยู่ในห้องอ่า

แต่ก้อลงไปร่วมกิจกรรม

ก้อแนะนำตัวกานอ่า

แร้วก้อ  ไปเข้ากิจกรรมฐาน

"รับน้อง" นั่นเอง

 

 

กุโดนเล่น เรือบก ไป 4 ฐานจาก 5 ฐาน

โฮะๆๆ เกมเดิมๆ  เจ็บตัว + เบื่อ อย่างแรง

 

กลางคืนก้อมีการแสดงอ่านะ

ก้อหนุกดี  อาหารก้ออร่อยดี

 

จากนั้นก้อเม้าท์ๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ตอนเช้าก้อกินโจ๊ก แร้วพูดคุยกานนิดหน่อย

แร้วก้ออำลากาน

 

น่าเศร้าเจงๆๆ  อยากอยู่ต่ออีกนานๆๆ แต่มันก้อไม่ได้อ่านะ

 

"โชคดี จบ 3 ปีครึ่ง"  <<<  ขอบใจนะ 55555+

 

 

กลายเปน "คนอื่น" ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

หรือ มันนานมาแล้ว  แต่ไม่เคยรุ้